Li quattru suruzzi

A primavera la natura svigghia, tanti arbuliddi mèttunu la fogghia, la spica si cumponi a meravigghia, la ficu spunta puru essènnu sfogghia. D’estati ‘u suli fa chiù vamparigghia lu viddaneddu mèti e poi ricogghia, li timpurali fannu ‘u lassa e pigghia, ogni spacca da terra si cummogghia. D’autunnu lu caluri s’assuttigghia, lu forti ventu l’arbuli li spogghia, la vutti dormi, mentri ‘u vinu vigghia. D’invernu a terra ci vèni la dogghia, ogni filiddu d’erba è d’idda figghia e si preja vidènnu li girmogghia.